فراموششان نکنیم

شهدا از میان ما بودند!

با یاد شهدا و ایثارگران روز را آغاز کردند، بسیار باصفا و دلنشین است...

دلاورانی که هستی ما مدیون آنهاست و بعضی از ما چه زود آنها را فراموش کردیم...

یکی می گفت کجا ما شهدا را فراموش نموده ایم؟!اسم خیابانهایمان را بنامشان کردیم؛ نام مدارس را به نام آنهاست؛ هرازگاه برایشان یادواره برپا می کنیم؛ هر موقع موضوع مهمی پیش می آید از آنها استفاده می کنیم و....
هی گفت و گفت....

من جوابش دادم اینها که گفتی همه درست است اما یک نکته در این بین جا گذاشتی و آن این است که اصل ترویج سیره و منش آنهاست که امروز فراموش شده است، وصایای آنهاست که گرد فراموشی بر روی آنها نشسته است و کجای وصیت به نفع خودمان است استفاده می کنیم،صداقت و پاکی است که این روزها کالایی کم یاب است.

شهدا آن زمانی فراموش می شوند که برای رسیدن به پست و مقام حاضریم هر کاری انجام دهیم تا به آن مقام دست پیدا کنیم ووقتی به آن دست یافتیم دو دستی آن را بگیریم و آن را رها نکنیم...

برخی از نام شهدا در پی نان هستند اما در سیره شهدا می خوانیم که آنان از نام و نان گذشتند تا عندهم یرزقون برسانند.

شهدا تا آخرین لحظه حیاتشان برای بیت المال جانسوزی می کردند،پوتین های نو را داد به همرزمش و گفت اگر روی مین رفتم این پوتین های نو حیف هستند و یا نوشت به فرماندهان بالادست که من حقوقم زیاد است و مقداری از آن کم کنید چون او کشاورز هم بود،حالا ما اینگونه هستیم؟!

شهدا دنبال دوربین خدا بودند و بعضی ها دنبال دوربین عکاسان خبری هستند تا چهره آنها در هر خبری درج گردد تا شاید فردا از آن عکس برای رایی استفاده شود...

شهدا منیت را در خود سر بریدند، اما الان دنبال درشت کردن منیت در خودمان هستیم...
آن طرف بعد این گفته ها گفت: خدا عاقبت همه را ختم بخیر کند... واقعا شرمنده شهدا و رزمندگانیم اگر چنین باشیم...

پس بیاییم زندگی های خودمان را شهدایی کنیم... یقیناً سخت نیست؛چرا که شهدا از میان ما بودند.
# علیرصالحی( صابر)

+ نوشته شـــده در دوشنبه دوم اسفند ۱۳۹۵ساعــت11:42 تــوسط چشم انتظار لطف شهیدان |